portret pędzla Jánosa Rombauera z 1818 roku | |
![]() Korczak | |
Rodzina | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
ok. 1730 |
Data i miejsce śmierci | |
Ojciec | |
Matka | |
Żona | |
Dzieci |
Katarzyna Branicka |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Franciszek Ksawery Branicki herbu Korczak (ur. ok. 1730 w Barwałdzie, zm. 1819 w Białej Cerkwi) – pierwszy generał adiutant królewski w 1764 roku[1], minister wojny w Straży Praw[2], generał artylerii litewskiej w latach 1768–1773, hetman polny koronny w 1773–1774, hetman wielki koronny w latach 1774–1793, generał lejtnant wojsk koronnych od 1764, podstoli koronny 1764–1766, generał Imperium Rosyjskiego od 1795, poseł na sejm w 1752 i sejm konwokacyjny (1764)[3], łowczy koronny w 1766 roku, starosta halicki w latach 1763–1767[4].
Przeciwnik reform Sejmu Czteroletniego i Konstytucji 3 Maja, współtwórca konfederacji targowickiej, w czasie insurekcji kościuszkowskiej uważany za wielkiego zdrajcę i skazany in effigie na karę śmierci.